1 juni ging ik op weg naar het noorden, met mijn VW Transporter buscampertje.

Na 10 weken reizen door Finland, Noorwegen en Zweden ben ik terug op de basis: thuis in Zalk.

Na een week langs de kust van de Varangerfjord en de Noordelijke IJszee tot Hamnisberg te zijn geweest, ben ik richting de Tanabrug gereden en vandaar via weg 890 en 891 over verschillende hoogvlaktes naar het vissrsdorpje Båtsfjord.

Die tocht had ik ook in maart 2025 gereden en kwam boven op zo'n besneeuwde hoogvlakte in een complete white out terecht. Toen ik bijna niets meer kon zien en stapvoets rijdend eindelijk bij mijn hotel in Båtsfjord arriveerde, was ik de laatste persoon die over die pas was gereden die dag; door het slechte weer was daarna dehoogvlakte afgesloten...! Nu was er nauwelijks sneeuw te bekennen en was het een simpele maar mooie rit. Ik zag verschillende Ruigpootbuizerds , Kleinste Jagers rond vliegen boven de fjells, Roodkeelduikers in de kleine toendrameertjesen Blauwborstjes en Barmsijzen in de struiken.

Op sommige van de vele meertjes op de hoogvlaktes zaten Middelste Zaagbek, Grauwe Franjepoot en IJseenden.

Båtsfjord is vooral erg aantrekkelijk in de maanden februari en maart, wanneer je er, vanuit drijfhutten in de haven, mooie platen kunt maken van soorten als Eider, Koningseider, Stellers Eider, IJseend en vlakbij het vliegveldje s'avonds Sneeuwhazen kunt fotograferen.

Ik kampeerde bij de haven van Båtsfjord. Het bleek voor een lange tijd de laatste dag met prachtig zomerweer te zijn. Daarna werd het meer bewolkt met regelmatig regenbuien, soms een harde wind en niet al te warm.

Nu waren de hoogvlaktes interessanter dan de kusten, wat vogels betreft, dus besloot ik na een nacht in Båtsfjord, rechtsomkeert te maken en de fjells weer te gaan verkennen. Bij de splitsing van weg 891 en 890 ging ik rechtsaf richting Kongsfjord en Berlevåg.

Als je in de zomer naar het uiterste noorden van Europa gaat, is het altijd leuk om te zien dat je weer voorjaarsbloeiers gaat zien, die bij ons in Nederland allang zijn uitgebloeid, zoals Fluitekruid en Dotterbloemen o.a.

Weg 890 in noordelijke richting daalt af naar zeeniveau en dan kom je uit bij het dorpje Kongsfjord. Bij het haventje broeden veel Drieteenmeeuwen.

Vlakbij Kongsfjord heb je het schiereilandje Veinesodden. Hier kun je een prachtige wandeling maken naar de punt van het schiereiland, waar in WOII een Duitse legerpost was gesitueerd. Tijdens de wandeling zag ik Zeearend, Tapuit, Regenwulp, Goudplevier, Grote Zaagbek, Torenvalk en een groepje rendieren, die mooi tegen de lucht stonden afgebeeld.

Ook zou dit gebied goed zijn voor Giervalk die hier regelmatig broedt maar die heb ik helaas deze keer niet kunnen ontdekken. Ik reed verder naar het noorden tot waar weg 890 stopt bij de plaats Berlevåg. Hier heb ik enkele dagen gekampeerd, vlakbij het water. Er zaten veel Eiders, Middelste en Grote Zaagbekken, IJseenden, Noordse Sterns, Bontbekplevieren en Scholeksters.

Het weer was nu echt verslechterd met lange periodes met regen. Tijdens een zeldzame droge periode heb ik een wandeling langs de kust gemaakt. Hier volgt een fotocompilatie van die wandeling.

Uiteindelijk ben ik zo'n 2 weken in het Varangergebied geweest. Vervolgens via NO Finland naar een tussenstop in Karasjok en later via Kautokeino (dwars door Noors Finmarken) naar NW Finland, om uit te komen bij Kilpisjärvi (zie kaartje hieronder)

Van de drie grote Scandinavische landen heeft Finland de minste bergen en hoogvlaktes. Een uitzondering is het fjellgebied in het uiterste noordwesten van Finland bij Kilpisjärvi. Voor dat ik Finland ging verlaten, heb ik hier enkele dagen gekampeerd en enkele mooie wandelingen gemaakt op de diverse fjells die hier te vinden zijn. Één van de mooiste hikes is door het Malla Natuurreservaat. Medewandelaars, die je tegen komt zijn bijna allemaal zonder uitzondering Finnen.

Hier volgen enkele foto's gemaakt in dit natuurgebied.

Net in Noorwegen langs de weg naar Skibotn zijn er 2 prachtige plekken te vinden. Eerst is er aan de linkerkant van de weg een prachtige waterval en wat verder aan de rechterkant van de weg is er een pad van zo'n 200 meter lang, dat eindigt bij een P-plaats in het bos. De aanduiding langs de weg naar Skibotn voor deze P-plaats is : " Lulledalen Skogsti".

Vanaf die P-plaats kun je een ronde lopen van 3 km, met kans op vogels als Waterspreeuw, Barmsijs, diverse soorten spechten. Maar het gebied is een absoluut hoogtepunt t.a.v. de aanwezige flora! Met als topper: de grootste en een van de zeldzaamste orchideeën van Europa: het Vrouwenschoentje!

Deze informatie heb ik gelezen in de de zgn. Crossbill Guides, namelijk in het deel Finnish Lapland. De meeste Crossbill Guides, waarschijnlijk de beste natuurreisgidsen die je kunt krijgen t.a.v. mooie Europese natuurgebieden, zijn in het Engels geschreven door Nederlandse biologen en ecologen. Ik heb verschillende van deze gidsen en ze zijn een absolute aanrader!! Voor meer info ,ga naar: www.crossbillguides.org

Tot slot volgt hier een fotoserie van de flora die ik heb gefotografeerd langs het Lulledalen pad.

Tot zover deze aflevering, de volgende keer gaan we naar het noordwesten van Noorwegen, met name naar de prachtige eilanden Senja en Andöya.

Vond je dit interessant, leuk en/of mooi, laat een reactie achter !

Tot volgende keer....!