1 juni ging ik op weg naar het noorden, met mijn VW Transporter buscampertje.

Na 10 weken reizen door Finland, Noorwegen en Zweden ben ik terug op de basis: thuis in Zalk.

Na mijn beren,- en wolvenavonturen ben ik verder noordelijk gereden richting Kuusamo, een plaats in Finland die niet alleen bekend is als wintersportgebied (vooral bij de skihellingen van het iets noordelijker gelegen Ruka) maar tevens als basis, waar vandaan men enkele fantastische natuurgebieden kan bereiken, het jaar rond. Zoals Oulanka NP, Riisitunturi NP en andere natuurreservaten. Één van de kleinere natuurreservaten is bijvoorbeeld Kontainen, ook weer gevonden via birdingplaces.eu. Het ligt vlakboven de wintersportplaats Ruka in de bossen en je kunt er een rondwandeling maken van een paar km's. Het is één van de beste plekken in Finland om in het voorjaar de zeldzame Blauwstaart te horen en eventueel te zien te krijgen. Eigenlijk een Siberische soort die steeds wat meer naar het noordwesten uitwijkt om te broeden. Ongeveer halverwege de route hoorde ik 2 zingende mannetjes en, met enig geduld , lukte het om er eentje te zien te krijgen! Helaas niet op de foto....

Daar vlak in de buurt, op de grens met Oulanka National Park ben ik gaan kamperen en de volgende dag heb ik een deel van het Pieni Karhunkierros (het Kleine Berenpad) gelopen, een mooie trail met o.a. hangbruggen, meren, stroomversnellingen en mooie bossen (vanaf eind mei wel iets tegen de muggen meenemen.).

In de winter is de omgeving bij de watermolen Myllykoski een goede plek voor Waterspreeuwen! Delen van de rivier zijn dan bevroren maar het snelstromende stuk dikwijls niet en daar houden zich regelmatig Waterspreeuwen op...

Na enkele dagen verder noordwaarts met een stop in Pyhä-Luosto NP( Finland heeft maar liefst 41 Nationale Parken!!). Daar heb ik een wandeling gemaakt naar de Lampivaara Amethist Mijn, die middenin het NP ligt. Deze mijn is in handen van een Stichting, waarbij op een niet-machinale manier amethist wordt gedolven. De inkomsten komen deels uit de verkoop van amethisten, als ook uit het rondleiden van bezoekers door de mijn. Hierbij heb je de mogelijkheid om zelf ook amethisten te vinden.

De mijn bestaat nu zo'n 40 jaar maar de lokale Sami-bevolking wist al lang van het bestaan van deze vindplaats af. Met name, de sjamaan of de Noaidi, gebruikte bepaalde amethisten (vooral die met diverse kleuren, zoals paars, wit en zwart)waarbij ze deze stenen spirituele eigenschappen toedichten.

Op weg naar het Varangerschiereiland (NO Noorwegen), heb ik 2 nachten overnacht op de kleine camping bij het restaurant en hotel Neljän Tuulen Tupa ( bij het gehucht Kamaanen). Deze plek krijgt ook een speciale vermelding bij birdingplaces.eu , vanwege het feit dat hier het hele jaar door gevoerd wordt met zonnepitten en nootjes, om allerlei noordelijke zangvogels aan te trekken. Ik zag daar onder meer: Haakbek, Bruinkopmees, Keep , Goudvink e.a.

Wanneer je zo noordelijk in het NO van Finland bent aanbeland, zit je eigenlijk niet ver meer af van het vermaarde schiereiland Varanger in Noorwegen, tevens Nationaal Park. Een fantastisch gebied, veelal boomloos, met vooral toendra, mooie kusten en interessante hoogvlaktes met veel vogels. Totaal heb ik daar zo'n 2 weken rond gezworven. Vooral langs de kust van de Varangerfjord zelf, heb ik diverse plekken meermaals bezocht, zoals Nesseby, Vestre Jakobselv, Vadsö, Vardö en de kustweg tussen Vardö en Hamnisberg

Hier volgt een fotoreportage die ik heb gemaakt van de landschappen en vogels langs de kust van de Varangerfjord, waarbij ik regelmatig schitterend kon vrij kamperen langs de kust van de Noordelijke IJszee.

Een zeer interessante plek is het eiland bij Vadsö (Store Vadsöya), dat met een brug verbonden is het met stadje. Je kunt er rondwandelen en het is geweldig voor vogels maar ook voor Sneeuwhazen

Op Vadsöya staat een grote mast; dat was de aanlegplaats in 1928 van het luchtschip "Italia", die vanaf die plek o.l.v. Nobile de Noordpool bereikte.

Een kleine 20 km noordelijker ligt het dorpje Ekkeröy, met een grote kolonie drieteenmeeuwen maar de grote verassing was een Geelsnavelduiker met 2 jongen, een week later was er een andere Geelsnavelduiker met 3 jongen. Voor mij de tweede nieuwe vogelsoort deze trip (na de Blauwstaart)!

Een km of 12 ten zuiden van Vardö ligt het dorpje Kiberg, met een partizanenmuseum dat vertelt over de verzetsstrijd van Noren tegen de Duitsers in WOII. Ook was er in de haven een gebouw, waar aan alle 4 zijden alle houten wanden bezaaid waren met broedende Drieteenmeeuwen. Sinds een jaar is dat grotendeels voorbij, want iemand heeft dat gebouw gekocht en die persoon hield niet zo van meeuwen.... Nu zitten er nog steeds wel aardig wat in het haventje maar zijn ze op de meest onmogelijke plekken aan het broeden geslagen.

Vanaf Vardö, waar een zeetunnel naar toe loopt, kun je eventueel naar het beroemde zeevogeleiland Hornöya. Dit heb ik met David Pattyn en zijn zoon Jef in begin april 2025 diverse malen bezocht. Helaas is sinds een klein jaar de toegankelijkheid tot dit eiland voor bezoekers ingewikkelder en duurder geworden. Daarom heb ik me er deze keer niet aan gewaagd maar ben doorgereden via een prachtige kustweg naar Hamnisberg, " het einde van Europa"....

Daar kun je ook diverse mooie plekjes vinden om vrij te kamperen langs de kust van de Noordelijke IJszee.

Bedankt voor het bekijken en lezen van deel 2 van mijn 10-weekse reis door Scandinavië! Wil je reageren, dan kan dat hieronder of via de Contact- rubriek van mijn website.

Volgende keer verder over het binnenland van het Varanger Schiereiland en de tocht dwars door Finmarken naar het uiterste noordwesten van Finland.