1 juni ging ik op weg naar het noorden, met mijn VW Transporter buscampertje.

Na 10 weken reizen door Finland, Noorwegen en Zweden ben ik terug op de basis: thuis in Zalk.

De eerste vijf weken alleen (ik ben al met pensioen maar Ellie nog niet). Zij kwam mij vergezellen op 9 juli in Jokkmokk (Noord Zweden), waar ze met de trein vanuit Zwolle, via Kopenhagen, Stockholm en de Inlandsbanan van Mora via Östersund naar Jokkmokk, was beland. Terug naar het begin: Mijn eerste onderkomen was camping Mönbroen op het Deense eiland Mön. Tijdens mijn korte verblijf van 1 nacht daar hoorde ik in de avond en volgende ochtend vlakbij mijn kampeerplek spotvogels.

De volgende dag via de brug van Kopenhagen naar Malmö gereden en noordwaarts, om bij de stad Kalmar de brug naar het eiland Öland te nemen. Ik kom regelmatig op dit eiland omdat ik het rustig, landelijk en heel mooi vind (met name de Alvaret in het zuiden). Ik kampeerde vrij aan de zuidoostkust, vlakbij het water van de Botnische Golf. Er waren niet echt veel vogels langs de kust te zien (de voor en najaarstrek is veel beter) maar wel in de extensief beheerde open vlaktes, die erg kalkrijk zijn en waar dus ook veel orchideën groeien. Vogels: Tapuit, Grutto, Veldleeuwerik (zeer algemeen), Witte kwik, Kneu, etc.

Mijn plan was om via Stockholm de ferry naar Turku in ZW Finland te nemen. Vanaf Öland ben ik via de E22 naar Norrköping gereden en vandaar via de E4 naar Stockholm. Ik wilde de nachtboot naar Finland nemen. Deze tocht over de Botnische Golf had ik al vaker gemaakt overdag. Het is een prachtige tocht, waarbij je voornamelijk langs eilanden en eilandjes vaart, zowel aan de Zweedse als aan de Finse kant (scherenkust). Het is 11 uur varen, met 1 tussenstop, op het Fins eiland Åland, waar voornamelijk Zweeds wordt gesproken en waar men een eigen beleid heeft t.o.v. bepaalde zaken, zoals defensie; het is namelijk op deze archipel voor alle militairen verboden, of ze nu uit Zweden, Finland of zelfs Rusland zouden komen, om op het eiland te komen.

Verder is het wel prettig om te weten, dat deze oversteek, in verhouding, best goedkoop is. Ik betaalde voor mij en de buscamper + een overnachting in een hut: 120 euro. Dat is minder dan de oversteek van het Duitse Puttgarden naar het Deense Rödby Havn (3/4 uur varen)!! Overigens is men daar bezig om een tunnel aan te leggen. Voordeel van de nachtboot is ook, dat je s'ochtends, rond 08.00 uur in Turku uitgerust aan komt en meteen met je reis verder naar het noorden kunt beginnen. Dat was voor mij niet zo'n enorme tocht: Ik stopte naar een paar uur in Valkeakoski (net ten zuiden van Tampere) en kampeerde daar aan een meer, waar o.a. Bonte en Grauwe Vliegenvangers zaten en op het prachtige meer ook Middelste Zaagbekken en Brilduikers in broedkleed.

Voor de hele trip door Scandinavië heb ik veel informatie over plekken die goed zijn voor bepaalde vogelsoorten gebruikt, namelijk: www.birdingplaces.eu

Dit is een gratis te downloaden app, die je veel info geeft over allerlei goed vogelplekken over de hele wereld, tevens hoe je er (bv. via google maps) kunt komen. Zo kwam ik bv. te weten dat vlakbij Valkeakoski zeker 2 goede vogelplekken liggen, waarvan ik er 1 heb bezocht: Heikkikilänmetsä Old Forest, waar je een mooie wandeling kunt maken van enkele km's door een deels nat bos (boardwalks) , met een uitkijktoren bij een meer. De volgende 2 foto's zijn daar genomen:

Je maakt kans om bv. Witrugspecht, Drieteenspecht en Grijskopspecht te zien. Helaas lukte mij dat deze keer niet, ik was eigenlijk ook midden op de dag daar aan het wandelen. Ik moest het doen met o.a. Visarend, Visdief, Koperwiek, kramsvogel, Spotvogel, Bonte Vliegenvanger en Kuifmees .

Nog in Nederland had ik een fotohut geboekt bij Kuika Base Camp(Lassi Rautainen) voor 2 nachten en bij Bear Centre (Ari Sääski) voor 3 nachten). Om de afstand van Valkeakoski naar de gemeente Kuhmo een beetje te breken, ben ik een nachtje gaan kamperen in het Patvinsuo NP. Een groot nationaal park, waar je naast interessante vogelsoorten (zoals Parelduiker) ook groot wild kunt aantreffen, o.a. Bruine Beer, Eland e.a. In de buurt van waar ik kampeerde zaten er in het bos achter mijn buscamper Fluiters.

De gemeente Kuhmo is heel groot en de beide lodges met fotohutten in de buurt liggen allemaal vlakbij de grens met Rusland. Aan beide zijden van de grens is er een bufferzone waar het hele jaar door niet gejaagd wordt. Dat hebben de grote roofdieren als Bruine Beer, Wolf en Veelvraat op een gegeven moment in de gaten. Kuika Base Camp ligt hemelsbreed zo'n 45 km ten zuiden van Bear Centre, maar wel allebei in Kuhmo gemeente.

De dagen bij dit verblijf zien er als volgt uit: Om 15.00 uur kun je komen avondeten (eetzaal is achter de linkerdeur, die open staat, zie foto boven). Om 16.00 uur rij je met je auto naar de fotohutten(ongeveer 10 minuten rijden vanaf het base camp). Je blijft in de fotohut, waar je ook kunt slapen tot de volgende ochtend 07.30 uur. Wanneer je weer terug komt bij de lodge staat er ontbijt voor je klaar in de eetzaal en daarna ben je weer vrij om te gaan en staan waar je wilt. Als je weinig slaap hebt gehad in de fotohut, kun je in de lodge na het ontbijt bijslapen. Of je gaat bijvoorbeeld vogels fotograferen (vlakbij de lodge is er een voerplek.)

Tijdens de 2 avonden/nachten in de fotohutten heb ik vooral Bruine Beer en Wolf gezien en kunnen fotograferen. Hieronder volgt een fotoserie:

Na 2 nachten in de fotohutten van Lassi te zijn geweest, ging ik op weg naar mijn volgende adres: Bear Centre. De lodge ligt een paar km vanaf de weg die naar de grensplaats Vartius loopt (vanwege de spanningen met Rusland is de grens al een aantal jaar gesloten). Vanaf de lodge naar de fotohutten kun je lopen (800- 1200 m). De dagroutine loopt ongeveer zoals bij Lassi. Alle fotohutten (Ari heeft er ongeveer 30) liggen naast of vlak in de buurt van een bosmeertje. Beide lodges hebben hun voor en nadelen. De fotohutten van Lassi vind ik persoonlijk wat comfortabeler ,ondanks dat je daar niet in een stapelbed slaapt maar op de grond. Groot voordeel bij Lassi: de toiletten zijn droogtoiletten, meestal afgescheiden van de fotoruimte zelf en na de boodschap kun je de gedane zaak afdekken met houtzaagsel. De meest hutten van Ari zijn zo ingericht dat de toiletemmer in de fotohut zelf staat(dat vind ik persoonlijk niet echt prettig wanneer je met nog iemand anders in de hut zit) .Je wordt overigens nooit met een onbekend iemand in dezelfde hut geplaatst. Bij enkele hutten van Ari is de toiletruimte afgescheiden van de fotoruimte. Een voordeel bij Arie vind ik de strategie van voedsel plaatsen: bij Bear Centre werken ze met houten kistjes(ongeveer 30cm x 30 cm x 20 cm) waar maar een klein beetje voedsel in zit. De kistjes zijn zo gesitueerd, dat je ze meestal vanuit de hut niet ziet. Boven op het kistje zit een soort klapluikje, dat een beer of veelvraat wel kan openen maar ander wild en vogels niet. Doordat er maar weinig voedsel in zit, verplaatst het wild zich voortdurend. Bij Lassi wordt er of een kadaver neergelegd, of gewerkt met het voeren d.m.v. zalmkoppen en kleine brokjes. Persoonlijk vind ik de situatie bij Ari zo, dat de kans op mooie foto's van dieren in het landschap wat groter is. Daarentegen is de kans bij Lassi veel groter dat je wolven te zien krijgt! Zo zie je, er valt wel wat te kiezen. Omdat ik wolven geweldige beesten vindt, heb ik bij beide lodges geboekt.

Hieronder enkele foto's genomen bij Bear Centre:

De derde en laatste avond begon met regen maar was wel erg interessant, want het was de paartijd voor de Bruine Beer en ik werd de hele avond en vroege ochtend getrakteerd op een ware "berenshow", waarbij de hoofdrolspelers bestonden uit een hele grote mannetjesbeer, die uren achter een vrouwtje aansjokte. Toen het eindelijk droog werd, kwam er nevel op.

Dit was het eerste deel van mijn blog over mijn reis van 10 weken door Scandinavië. Binnenkort meer. Als je het leuk vindt om te bekijken of als je vragen hebt, kun je reageren hieronder aan de bladzij of via de contactpagina van deze website.

Hopelijk tot ziens bij de verdere verhalen en beelden van mijn reis!

Herman